Bloggen met een vleugje idioterie

Sommige zullen mij beschrijven als een klein en lief meisje, die regelmatig last heeft van maffe uitspattingen. Ik zal het niet ontkennen, ik kan gewoon niet 24/7 normaal en serieus doen. Naast het feit dat ik ‘normaal’ anno 2013 maar een breed begrip vind, kan ik er ook vrij weinig aan doen. Met deze  blog zal ik je meenemen naar een aantal drijfveren: de drijfveren die mij een klein, lief, maar maf meisje maken.

Dat processortje in mijn hersenpan gaat soms zo snel, dat ik mij wel eens afvraag of het wel gezond is. Op zich is het wel lekker dat sommige dingen snel en analytisch worden verwerkt in dat bovenkamertje en heb er bijvoorbeeld tijdens mijn studie(s) veel baat bij gehad. Stiekem vind ik het ook wel fijn, want ik ben nieuwsgierig aangelegd en neem alles maar al te graag op als een spons. Het is meer de manier waarop het gaat. Vooral leuke en grappige momenten blijven niet zoals ze zijn. Nee, deze laat ik nog even gratis en voor niets machtsverheffen in mijn koppie. Iets wat hilarisch is, wordt superhilarisch in het kwadraat. En dan in het kwadraat in een cartoon-, animatiefilm- of superheldjasje.

Laatst postte Moraima (die ik nog ken uit de (basisschool)tijd dat het hip was je haar zo te dragen alsof er Octopusarmen uit je hoofd kwamen, Spice Girls schoenen de shit waren en Fireballs samen met zonnebloempitten kopen -bij snackbar ‘de Boet’ voor een gulden- cool was) op Instagram een foto met de tekst: “That awkard moment when everyone else quit laughing 10 minutes ago. But you can’t stop.” Net zoals haar heb ik daar regelmatig last van. Als er een goede of grove grap voorbij komt, een scherpe anekdote wordt voorgeschoteld of iemand flink in het ootje wordt genomen, zal het minstens tien keer opnieuw door mijn hoofd gaan. Het zal steeds droger, erger, groffer en flauwer als een cartoon door mijn hoofd gaan. Eigenlijk met de snelheid als Road Runner en de baldadigheid van Sylvester en Tweety bij elkaar. Ja, net zoals bij de Looney Tunes gebeurd. Mijn slappe lach zal niet stoppen, zelfs overgaan in een lachkick waarbij ik het liefst met biggelende tranen over mijn wangen over de grond rol en met mijn benen al trappelend in de lucht, de Alpe d’Huez zou kunnen afleggen. Ik zal pas stoppen met schateren als ik aan de beademing moet en alsnog naschokken. In het ergste geval kan het voorkomen dat hetzelfde slappe-lach-momentje ‘out of the blue’ dagen later opborrelt als ik bijvoorbeeld in de trein zit op weg naar mijn werk. Zelf word ik er altijd wel vrolijk van als ik zie dat iemand in haar/zijn eentje uit het niets een grijns van oor tot oor heeft. Dan denk ik: Geen idee wat er in dat hoofdje rondspookt, maar het zal verdomd grappig zijn.” En dan lach ik schaapachtig mee.

Vroeger (ja, dat mag je zeggen als je vijf jaar geleden bent afgestudeerd!), werd in mijn studententijd die hysterie alleen maar opgevoerd als ik samen met Eunice was. Soms werden de beelden in onze hoofden naar onze werkelijkheid vertaald. Onze fantasie met –jawel– de daarbij horende geluiden; van een klif naar beneden vallen, iets opsmikkelen als Tasmanian Devil of hard wegrennen als Speedy Gonzales was geen probleem voor ons. Het bleef niet bij de Looney Tunes. Ik was haar Pucca en zij mijn Mio.

Mijn liefde voor Shin Chan is in die periode ook ontstaan. Deze liefde wordt nog steeds gevoed omdat één van mijn beste vriendjes en ik elkaar de bijnaam Okke(r)nootje hebben gegeven. De ‘Blote Billendans’ (in letterlijke vorm (met broek aan trouwens!!)) en alle bekende uitspraken van “Yo Mitz! Lekker ding!” tot “Koelie Joelie” laat ik nog steeds de revue passeren. Ik kan de vinger niet op de zere plek leggen waarom ik dat kleine irritante ventje zo fascinerend vind. Als ik Wikipedia mag citeren: “Hij heeft een bizarre vorm van humor, ongekende energie, onstilbare honger en een drang om iedereen tot het uiterste te drijven.” Naast de onstilbare honger, zou Wikipedia het net zo goed over mij kunnen hebben. Vooral in tijden van stress en zenuwen kan ik overactief tot bloedirritant zijn. Bij deze wil ik meteen nog even mijn excuses aanbieden aan Jim en Mark voor mijn loeivervelende gedrag van vorige  week.

Een oud favorietje die sinds dit jaar weer uit de dood is herrezen en dus een spectaculaire herintroductie heeft gemaakt, zijn toch wel de Power Rangers. Onder het motto ‘help Maurena haar moeilijke periode door’, ben ik –naast mijn lieve familie, andere vriendinnen en vrienden (Mautje, niet te emo worden nu)– opgevangen door het vrijdagavond feestteam en is zo het Power Rangersteam ontstaan. We hebben gezongen als valse kraaien, gedobbeld tot we een ons wogen, de belachelijkste foto’s gemaakt omdat we in onze beleving de Power Rangers dachten na te doen, ik heb gefeest als een kip zonder kop en heb mijn wilde haren weer terug gevonden in de club en kroeg. 😉 Ok, alle gekheid op een stokje, ik ben met dat betreft weer meer in balans. Wel staat er op ons verlanglijstje  om in een dwaze en/of aangeschoten toestand in Power Rangers tenues uit te gaan. Tot op heden is dit nog niet gebeurd omdat er nog een kleine discussie gaande is in ons team: ik wil namelijk graag de roze in plaats van de gele Power Ranger zijn. Tevens staat er nog een vacature open voor de witte Ranger, dus inzendingen zijn welkom!

Zo onsamenhangend en onzinnig dit stuk tekst is, is een voorbeeld hoe het vaak in mijn hoofd er aan toe gaat als ik niet in mijn normale en serieuze bui ben. Ik heb een theorie waardoor dit is gekomen. Hier komt ie.

Na mijn geboorte moest ik een paar dagen in de couveuse liggen om bij te kleuren tot een echte halve pinda. Ik was een aantal dagen oud toen ik  –whoops– zo op de grond ben gevallen. Dit keer was het geen foutje van Mautje, maar een foutje van de verpleegster. Vanaf die dag is het volgens mij bepaald dat de dingen in mijn leven niet op een normale manier kunnen gaan, laat staan hoe mijn gedachtegang is. Eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg en hoop ik met mijn idioterie –die ik zal vertalen op deze blog– soms een lach op andermans gezicht te kunnen toveren net zoals andere mensen dat kunnen. Met die wetenschap ben ik graag een klein, lief maar maf meisje.

Één ding is zeker, ik ben niet de enige die een prettig gestoorde malloot op deze aardkloot is. Bij deze brei ik een einde aan deze eerste van-de-hak-op-de-tak blog en rest mij jullie alleen nog te zeggen: Hasta la Pasta! Doe de groeten aan je verkering. Tot de volgende knoop!

X, MaurenaLevina!


4 reacties op ‘Bloggen met een vleugje idioterie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s